bost gradu zero azpitik

Martxoak 13 “Aaaaaaah” esan dezala eskatu diot eta Ormazabal andreak “aaaaaah” esan du. Ez diot eztarrian ezer gaiztorik ikusi. “Ondo duzu eztarria. Zein da arazoa?” eta nire galderarekin bere aurpegia gorritu egin da. Begiak zorutik ia altxa gabe, zera erantzun dit, bere eskuineko belarrian gizontxo bat bizi dela. Espero direnen arrapostuen artean, gutxien espero nuena izan da hau. Batek ez daki sekula nola erantzungo duen egoera hauen aurrean. Eta nire hurrengo galdera “noiztik” izanik, umiltasunez esan behar dut ez dudala neure burua ezagutzen. “Bi hilabete eta hiru egun” entzutean, Ormazabal andrea burutik gaizki egongo denaren susmoa esnatu zait. Bera ezaguturik sinestea zaila suertatzen zaidan zerbait. Baina sinestezinagoa da bere eskuineko belarrian bizitzea.
Mesedez begira dezadala eskatu didanean, jolasarekin jarraitzea erabaki dut, psikiatrarengana joateko bolantea egin baino lehen. Linternatxoa hartu eta bere eskuineko belarri habitatu horretarantz piztu dut, han ezko pixka bat baino gehiago ez aurkitzeko asmoz. Bat-batean, han ikusi dut, traje ilun bat jantziz, egunkaria irakurtzen. Nire linternatxoaren argiak gogaitu omen du.
Medikuntzan hamar urte igaro ondoren, ikusi beharreko guztiak ikusirik nituela uste nuenean, han agertzen da bera, egunkaria irakurtzen Ormazabal andrearen eskuineko belarrian. Fakultatean sartu nintzenean ez nuen pentsatu “nor zara zu” hain izuturik galdetu behar izango nuenik. “Eta zu?” gizontxo lotsagabea da, ez uste. Alberdi doktorea bezala aurkeztu dut neure burua. Ormazabal andrearen oheburuko medikua.
Oso ondo iruditu zaio, eta munduan gertatzen diren gertaera konplikatuak ulertzeko kontzentrazioa behar denez, bakean utz dezadala eskatu dit. Linternatxoa itzali eta Ormazabal andreari begira gelditu naiz. Ez dago psikiatrarengana jotzeko bolanterik egiterik. Gizontxo bat du bere eskuineko belarrian. Egunkaria irakurtzen duen gizontxo ilustratua.
Nondik hasi? Azkenean medikuntza ez da galdeketa bat besterik.