bost gradu zero azpitik

Hegazkina, beti bezala, berandu heldu da. Beranduegi. Bere ordularian hamarrak eta hogei dira eta bilera hamaiketan du bulego nagusian. Beste aurkezpen inozo horietako bat inolako jaramonik egingo ez dioten bezero posible batzuen aurrean. Oraingoan ere hitzak prestatu gabe daramatza.

Aireportutik at, hotza nabaria da. Taxi bat eskatu du. Hamar t’erdiak eta bera oraindik aireportuko aparkalekuan. 30 minutu ditu egoerari buelta emateko. Saltzera doan produktuan sinesteko. 30 minutu ditu bere barnan sentitzen duen izotz puska hondoratua urtzeko. 30 minutu, besterik ez.

Emazteak deitu dio, ezkon bizitzak dakarren kontrol protokoloa mantentzeko. Ez diote ezer esan elkarri. Galdera bat (”iritsi al zara?”), erantzun bat (”bai”) eta lau ohar (hemen azalduko ez direnak, lotsagarriegiak baitira). Sakeleko telefonoa poltsikoratu duenean dena desberdin doala sentitu du. Ez hobeto, ez okerrago. Desberdin.

Eta ez dago kezkaturik, eta ez dago urduri, eta elurra hasi du, eta hari begira gelditu da. Bere 40 urte pasiei begira geldituko balitz, taxiko atea ireki eta martxan salto egingo luke. Elur garbia hiri zikin haren gainean erortzea sakrilegio bat iruditzen zaiola esan dio taxiko gidariari. Honek ez dio erantzun. Eskertzekoa.

Hamaikak laurden gutxi dira dagoeneko autobidean. Automobil gehienak mantso eta kontu handirekin dabiltza. Gutxi batzuk bizitzari aprezio gutxi diotela erakusten dute. Berak ez daki bizitzari aprezioa ote dion ala ez. Ez gehiegi. Semeak bere begi handi haiekin begiratzen dionean, arrotza egiten zaio xamurtasuna. Ez dio jaramonik egiten esperientziari, dena saldu beharreko produktu bat baita berarentzat. Guztiak du prezio bat. Beti dago barra kode bat. Baina baliorik ez.

Lanpostu on bat. Etxe polit bat. Automobil fidagarri bat. Eredutzat har daitekeen familia bat. Ez da zaila hau guztia edukitzea. Zailena, sentitzea dela uste du berak.

Enpresa Bulegoetara hamaikak eta hamarretan heldu da. Taxi gidariari ordaindu dio hitzik esan gabe. Enpresaren atearen aurrean gelditu da eta gorantz begiratu du. Solairu continuum bat. Ez du bere burua han sartu eta software inutil hori saltzeko gai ikusten. Bat-batean, sinesteari utzi dio.

Kalearen beste aldean dagoen kafetegi txikiari so gelditu da. “Zer egiten dut nik hemen?” galdetu du ahopeka. Kalea gurutzatzeko lehenengo pausoa ematera doa. Lurrera begiratu du. Buelta erdia eman berriz.

Sarrerako andereñoari bere izena esan dio.
Zain du kontseilua.