bost gradu zero azpitik

Kalea hutsik dago. Goizegi da eta automobilak izozturik daude. Ez dakit, agian ni ere bait. Ohera itzuli naiz eta hor ikusi dut. Zurrunga lasai handiak. Lasai luzeak. Eta une batez, gorrotatu egin ditut azkeneko berrogei urteetan jasan behar izan ditudan zurrunga horiek. Gorrotatu egin dut elkarrekin igaro dugun gau bakoitza. Konpartitu dugun ohe sabaierantz begira gelditu naiz. Kotxe baten zarata entzun da. Hotza sentitu dut. Beste behin ere.

Gaur, azkeneko berrogei urteetan jasotako guztiaren errepikapena izango delakoan nago. Hemen egongo naiz, sukaldean, su, hozkailu eta ogi apurren artean katiluak lehortuz. Azken finean, nire bizitza nik neuk erabaki nuen. Nik neuk hondoratu. Nik neuk ito lorontziko loreak itotzen ditudan bezala ura botatzen dieten bakoitzean. Gehiago iraungo dutelakoan. Eta usteldu egingo dira. Eta hil egingo dira. Ez dakit, laister agian. Gaur bertan beharbada. Eta orduan zer? Beste batzuk etorriko dira, desberdinak eta ahaztu egingo ditugu. Ahaztu egingo gaituzten bezala. Zer izan gara bitartean? Lorontzi batean jarritako lore ahulak. Inolako nortasun gabekoak gehinak. Ahazteko modukoak denak.

Irratia piztu dut eta politikoak mundua aldatu nahian dabiltza. Berdin uzteko asmoz. Betikoak agintean. Betikoak gezurretan. Betikoak pobre. Betikoak engainaturik. Ez dut ezertarako pazientziarik. Ekintzak hasi baina ez ditut amaitzen. Bertan behera uzten dut guztia. Horregatik itzali dut irratia berehala. Jasanezina zaidalako. Konpultsiboki mugitzen naiz baina ez dakit zer egin. Eta ez naiz nire patuaren protagonista sentitzen.

Arazoaren mugan, arrazoiaren muinean bezala, pertsonak eta zirkunstantziak daude. Gugan dago mehatxua. Eta batzutan hala nahiago dugu. Ez dugulako erabakirik hartu nahi. Are gutxiago erabaki horrek gurekin arreman zuzena duenean.

Leiho guztiak itxi egin ditut. Argia zirrikituetatik sartzen da. Laister hasiko da elurra. Gaur ez bada, bihar. Eta ez dut ikusiko. Hemendik alde egingo dudalako, ametsetan bakarrik bada ere. Ez inora joateko aukerarik. Ala bai, eta aukera bakarra heriotza bera da.

Nigan utzikeriak irabazi du. Eta honela bizitzea kasualitate huts bilakatu da. Ez diot inori ezer esateko. Isilik jarraitu nahi dut gaurtik betiko. Ezinezkoa da koherentzia bat mantentzea. Gogorregia da.

Biktima naiz eta aldi berean, ardura dut. Ezin dut probatu. Ezin dut egiten dudana firmatu. Bihotza taupakada ari zait oraindik.

Kasualitatez.

Sarearen bila ibili nintzen. Harremanen mundua, utopia latza. Makinek sortutako lekurik gabeko lekua. Bertan ez dago minik. Ez poztasunik. Negar malkoak arrazoirik gabeko erantzun fisikoak dira. Konexio bakoitzean, gauza berri bat ikasten nuen. Ikasteari utzi nion arte. Interesa dependentzia bilakatu zen. Eten bakoitza, abstinentzia sindromea.

Orduan bera agertu zen. Bere naturaltasun ikasiarekin. Orain gauza bakarra axola zait: egia jakitea. Nire egia, bere egia, guztion egia. Gauza asko azaldu behar ditut orain, eta nekaturik nago. Berandu da eta ez dut indarrik. Telefonoak isilik jarraitzen du. Pentsatu. Logika erabiliz gainera. Eta igande arratsalde honetan geroz eta argiago ikusteko ahaleginak egin. Eta bortizkeria sentitu zainetan.

Pornografiaren eskutik heldu zen neskatila nire begietara. Benetan gaixorik nengoela onartzetik urruti nenbilen. Ez zen lehenengo aldia. Isilik mantentzen nituen harreman haiek. Sexua bakarrik zen. Sexua, besterik ez. Ez zen ezer txarrik gertatzen. Ezer gaiztorik. Neskatoa gaztea zen, gazteegia agian eta ni gaixorik nengoen, jakin gabe. Oso gaixorik. Oso bakarrik. Horrek mundu guztiaren aurrean putaseme bat bihurtu nau guar. Baina orduan desberdina zen. Ulerkaitza izan arren.

Bakardadeak zenbateraino zulatzen dituen barrenak ulertzea zaila delako. Zaila da onartzea galdurik, akabaturik zaudela. Are gehiago bakarrik zaudenean. Ezagutzen nauten gutxiek zer esango dute? Arrunta naizela. Pertsona ona dirudit. Inolako berezitasunik gabeko gizaki arrunta.

Eta orain, egi osoa jakiten denean, ni ez naiz hor egongo egi horren aurrean jartzen duten aurpegia ikusteko. Ezta neure burua defendatzeko ere. Ezingo diet esan gertatu zitzaidan hura guztia egun hotz eta ilunen preso nintzelako izan zela.

Polizia nire bila etorri zenean, ez nuen gertatzen ari zena oso ondo konprenitu. Arazo teknikoak izango zirela pentsatu nuen konexio eten egin zenean. Kezkatu gabe. Inolako garrantziarik eman gabe. Atea ireki egin nien nire bila etorri zirenei. Gizon serio eta handiak. Gizon grisak niri begira. Oso bortizki hitz egin zidaten. Oso argi hitz egin gabe. Beraiekin joateko esan zidaten. Hala egin nuen neramaten jakin gabe.

Ez nuen inolaz ere pentsatu hura komisaldegia izan zitekeenik. Egingo zidatena tortura izan zitekeenik. Hotza egiten zuen. Hotz handia. Gau euritsu hartan ez zegoen garrasirik egiterik. Eta beldurra izan nuen. Eta orduan jakin nuen gaixorik nengoela. Dardara hura konexio faltagatik. Daradar hura sexu faltagatik. Eta oraindik sumatzen dut. Oraindik bueltak ematen ditut gela honetan, ero baten moduan. Paretaren kontra. Erotu egin naiz. Gaixotu. Eta zulo honetatik ateratzea ezinezkoa zait.

Bakarrik nago. Bazterturik. Kaiola batean. Kartzela barruan, beste presoen zurrumurruak entzuten ditut. Ez dute barkatzen. Kartzelak bere legeak ditu, eta epaitu naute dagoeneko.

Erruduna naiz. Errudun betiko.

Hegazkina, beti bezala, berandu heldu da. Beranduegi. Bere ordularian hamarrak eta hogei dira eta bilera hamaiketan du bulego nagusian. Beste aurkezpen inozo horietako bat inolako jaramonik egingo ez dioten bezero posible batzuen aurrean. Oraingoan ere hitzak prestatu gabe daramatza.

Aireportutik at, hotza nabaria da. Taxi bat eskatu du. Hamar t’erdiak eta bera oraindik aireportuko aparkalekuan. 30 minutu ditu egoerari buelta emateko. Saltzera doan produktuan sinesteko. 30 minutu ditu bere barnan sentitzen duen izotz puska hondoratua urtzeko. 30 minutu, besterik ez.

Emazteak deitu dio, ezkon bizitzak dakarren kontrol protokoloa mantentzeko. Ez diote ezer esan elkarri. Galdera bat (”iritsi al zara?”), erantzun bat (”bai”) eta lau ohar (hemen azalduko ez direnak, lotsagarriegiak baitira). Sakeleko telefonoa poltsikoratu duenean dena desberdin doala sentitu du. Ez hobeto, ez okerrago. Desberdin.

Eta ez dago kezkaturik, eta ez dago urduri, eta elurra hasi du, eta hari begira gelditu da. Bere 40 urte pasiei begira geldituko balitz, taxiko atea ireki eta martxan salto egingo luke. Elur garbia hiri zikin haren gainean erortzea sakrilegio bat iruditzen zaiola esan dio taxiko gidariari. Honek ez dio erantzun. Eskertzekoa.

Hamaikak laurden gutxi dira dagoeneko autobidean. Automobil gehienak mantso eta kontu handirekin dabiltza. Gutxi batzuk bizitzari aprezio gutxi diotela erakusten dute. Berak ez daki bizitzari aprezioa ote dion ala ez. Ez gehiegi. Semeak bere begi handi haiekin begiratzen dionean, arrotza egiten zaio xamurtasuna. Ez dio jaramonik egiten esperientziari, dena saldu beharreko produktu bat baita berarentzat. Guztiak du prezio bat. Beti dago barra kode bat. Baina baliorik ez.

Lanpostu on bat. Etxe polit bat. Automobil fidagarri bat. Eredutzat har daitekeen familia bat. Ez da zaila hau guztia edukitzea. Zailena, sentitzea dela uste du berak.

Enpresa Bulegoetara hamaikak eta hamarretan heldu da. Taxi gidariari ordaindu dio hitzik esan gabe. Enpresaren atearen aurrean gelditu da eta gorantz begiratu du. Solairu continuum bat. Ez du bere burua han sartu eta software inutil hori saltzeko gai ikusten. Bat-batean, sinesteari utzi dio.

Kalearen beste aldean dagoen kafetegi txikiari so gelditu da. “Zer egiten dut nik hemen?” galdetu du ahopeka. Kalea gurutzatzeko lehenengo pausoa ematera doa. Lurrera begiratu du. Buelta erdia eman berriz.

Sarrerako andereñoari bere izena esan dio.
Zain du kontseilua.

Lore ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat voluptat. Lore ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat voluptat.

Eta bat-batean, aharrausika egin nuen.